Kiełki – pokarm życia

Kiełki – pokarm życia

kiełki

Kiełki znane i stosowane jako żywność i lek były już w Starożytnych Chinach. Na Zachodzie uznane zostały stosunkowo niedawno, jednak szybko zdobywają sobie popularność – szczególnie wśród wegetarian.

W kiełkujących nasionach uaktywniane są enzymy, dzięki którym w młodych kiełkach powstają duże ilości witamin. Wielkocząsteczkowe substancje zapasowe (białka, węglowodany i tłuszcze) skumulowane w nasionach są podczas procesu kiełkowania rozkładane na związki proste, łatwo przyswajalne przez organizm człowieka. Enzymy biorące udział w rozkładaniu tych substancji ułatwiają również trawienie pokarmów jedzonych z dodatkiem kiełków.
Kiełki nasion są doskonałym źródłem mikroelementów, soli mineralnych oraz innych składników odżywczych. Są również mniej kaloryczne od samych nasion i produktów z nich wytwarzanych.

Świeże kiełki obfitują w wartościowe białka i kwasy tłuszczowe omega-3, są także bogate w błonnik. Regularne ich spożywanie przeciwdziała wielu poważnym schorzeniom, wzmacnia system odpornościowy, uzupełnia niedobory witamin i składników mineralnych, a także działa przeciwnowotworowo.

Niektóre kiełki są naprawdę cenne. Odkryto np., że kiełki brokuła zawierają likwidujące wolne rodniki sulforafany stosowane w profilaktyce nowotworów. Zawartość tej cennej substancji w kiełkujących nasionach jest nawet 20-30 razy większa niż w dojrzałej roślinie.

Z kolei o lucernie powinni pamiętać wegetarianie. Roślinę tę Arabowie nazwali Alf-al-fa (ojciec wszelkiego pożywienia). Jej kiełki są fantastycznym źródłem żelaza i łatwo przyswajalnego białka. Ciekawostką jest, że starożytni arabscy wojownicy nie tylko karmili swoje konie lucerną, lecz jedli ją sami, co pozwalało im sprostać trudom morderczych wypraw.

Niezwykle zdrową zieloną pigułką są kiełki soczewicy zawierające kwas foliowy o działaniu krwiotwórczym. Podobnie jak kiełki lucerny mogą jeść je osoby, które nie tolerują preparatów żelaza. To także dobry naturalny dodatek diety dla kobiet w ciąży – kwas foliowy niezbędny jest w procesach kształtowania systemu nerwowego przyszłego dziecka.

Historia kiełków

Pomysł na jedzenie świeżych kiełków, jak wiele innych kulinarnych wynalazków, zawędrował do Europy z Dalekiego Wschodu. Według chińskiego podania kiełki odkryte zostały przez żeglarzy, którzy w poszukiwaniu lądu płynęli w górę rzeki Jang-tse-kiang. Kiedy jedynym pozostałym na pokładzie prowiantem okazała się suszona fasola, która pod wpływem wilgoci zaczęła kiełkować, nie mając wyboru spożyli ją, odkrywając, że jest nie tylko smaczna, ale także dodaje sił. Od tego czasu spożywa się również kiełki innych roślin strączkowych, zbóż i nasion roślin oleistych.

Z doświadczenia starożytnych Chińczyków korzystał w XVIII w. angielski podróżnik James Cook. Podczas wielomiesięcznych wypraw na jego okrętach świeżo kiełkowane ziarno służyło jako źródło witaminy C, chroniące marynarzy przed bardzo groźnym w tamtych czasach szkorbutem.

Obecnie jedzenie kiełków służy nam jako wartościowe uzupełnienie diety i ochronę przed takimi chorobami cywilizacyjnymi jak zawał czy rak. Warto więc włączyć kiełki do naszej codziennej diety nie tylko ze względu na to, że są smaczne i niskokaloryczne. Zawierają one naturalne, łatwo przyswajalne przez organizm koncentraty witamin i mikroelementów.

 Kiełki – pokarm życia

Kiełki znane i stosowane jako żywność i lek były już w Starożytnych Chinach. Na Zachodzie uznane zostały stosunkowo niedawno, jednak szybko zdobywają sobie popularność – szczególnie wśród wegetarian.

W kiełkujących nasionach uaktywniane są enzymy, dzięki którym w młodych kiełkach powstają duże ilości witamin. Wielkocząsteczkowe substancje zapasowe (białka, węglowodany i tłuszcze) skumulowane w nasionach są podczas procesu kiełkowania rozkładane na związki proste, łatwo przyswajalne przez organizm człowieka. Enzymy biorące udział w rozkładaniu tych substancji ułatwiają również trawienie pokarmów jedzonych z dodatkiem kiełków.
Kiełki nasion są doskonałym źródłem mikroelementów, soli mineralnych oraz innych składników odżywczych. Są również mniej kaloryczne od samych nasion i produktów z nich wytwarzanych.

Świeże kiełki obfitują w wartościowe białka i kwasy tłuszczowe omega-3, są także bogate w błonnik. Regularne ich spożywanie przeciwdziała wielu poważnym schorzeniom, wzmacnia system odpornościowy, uzupełnia niedobory witamin i składników mineralnych, a także działa przeciwnowotworowo.

Niektóre kiełki są naprawdę cenne. Odkryto np., że kiełki brokuła zawierają likwidujące wolne rodniki sulforafany stosowane w profilaktyce nowotworów. Zawartość tej cennej substancji w kiełkujących nasionach jest nawet 20-30 razy większa niż w dojrzałej roślinie.

Z kolei o lucernie powinni pamiętać wegetarianie. Roślinę tę Arabowie nazwali Alf-al-fa (ojciec wszelkiego pożywienia). Jej kiełki są fantastycznym źródłem żelaza i łatwo przyswajalnego białka. Ciekawostką jest, że starożytni arabscy wojownicy nie tylko karmili swoje konie lucerną, lecz jedli ją sami, co pozwalało im sprostać trudom morderczych wypraw.

Niezwykle zdrową zieloną pigułką są kiełki soczewicy zawierające kwas foliowy o działaniu krwiotwórczym. Podobnie jak kiełki lucerny mogą jeść je osoby, które nie tolerują preparatów żelaza. To także dobry naturalny dodatek diety dla kobiet w ciąży – kwas foliowy niezbędny jest w procesach kształtowania systemu nerwowego przyszłego dziecka.

Historia kiełków

Pomysł na jedzenie świeżych kiełków, jak wiele innych kulinarnych wynalazków, zawędrował do Europy z Dalekiego Wschodu. Według chińskiego podania kiełki odkryte zostały przez żeglarzy, którzy w poszukiwaniu lądu płynęli w górę rzeki Jang-tse-kiang. Kiedy jedynym pozostałym na pokładzie prowiantem okazała się suszona fasola, która pod wpływem wilgoci zaczęła kiełkować, nie mając wyboru spożyli ją, odkrywając, że jest nie tylko smaczna, ale także dodaje sił. Od tego czasu spożywa się również kiełki innych roślin strączkowych, zbóż i nasion roślin oleistych.

Z doświadczenia starożytnych Chińczyków korzystał w XVIII w. angielski podróżnik James Cook. Podczas wielomiesięcznych wypraw na jego okrętach świeżo kiełkowane ziarno służyło jako źródło witaminy C, chroniące marynarzy przed bardzo groźnym w tamtych czasach szkorbutem.

Obecnie jedzenie kiełków służy nam jako wartościowe uzupełnienie diety i ochronę przed takimi chorobami cywilizacyjnymi jak zawał czy rak. Warto więc włączyć kiełki do naszej codziennej diety nie tylko ze względu na to, że są smaczne i niskokaloryczne. Zawierają one naturalne, łatwo przyswajalne przez organizm koncentraty witamin i mikroelementów.

Kiełki alfalfa (lucerny)

Kiełki lucerny (Medicago sativa) są cennym źródłem fitoestrogenów, hormonów roślinnych, które w naturalny sposób pomagają zwalczać symptomy menopauzy. Szczególnie polecane są również kobietom w okresie ciąży i karmienia. Zapobiegają osteoporozie, nowotworom i chorobom serca.

W starożytnej medycynie chińskiej młode kiełki alfalfa stosowane były przy dolegliwościach układu trawiennego i nerek. Zawierają kanwaninę, substancję pomagajacą zapobiegać szczególnym odmianom nowotworów, takich jak rak trzustki, okrężnicy, leukemia. Wzmacniają mięśnie, kości i zęby. Przynoszą ulgę w objawach związanych z reumatyzmem i artretyzmem. Wspomagają system odpornościowy, a dzięki zawartości lecytyny poprawiają pamięć.

Ze względu na wysoką zawartość witamin A, E, B-complex, żelaza, wapnia, magnezu i fosforu, kiełki lucerny polecane są osobom, które nie tolerują preparatów żelaza oraz wegetarianom. Pomagają obniżyć poziom „złego” cholesterolu LDL i poprawiają apetyt. Są także niezwykle cenione ze względu na zdolność odtruwania organizmu.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion:4-6 h

Czas kiełkowania:5-7 dni

Zalecana metoda hodowli:

kiełkownica, słoik

Jak jeść:surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy  A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, E

Składniki mineralne:

Wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, krzem, cynk, sód, miedź, mangan, siarka, selen

Inne

Fitoestrogeny, lecytyna, chlorofil, beta-karoten, saponiny, błonnik, białko (42%)

Kiełki brokuła

Kiełki brokuła (Brassica) zawierają bardzo duże ilości sulfofranu, dzięki czemu wykazują silne działanie przeciwnowotworowe. Zawartość sulfofranu w kiełkach jest 20-30 razy większa niż w dojrzałej roślinie. Ponadto kiełki brokuła pomagają obniżyć ciśnienie krwi, zapobiegają chorobom układu krwionośnego i udarom mózgu, a także dzięki wysokiej zawartości antyoksydantów wzmacniają układ odpornościowy i nerwowy.

Badania wskazują również na to, iż zawarte w kiełkach brokuła substancje antybakteryjne zwalczają szczepy bakterii Helicobacter pylori, których obecność w organizmie zwiększa ryzyko wystąpienia takich schorzeń jak zapalenie żołądka typu B (mogące prowadzić do powstania nowotworu) i wrzody trawienne.

Kiełki brokuła są pikantne w smaku, doskonale nadają się do surówek i kanapek.
Najwięcej sulfofranu znajduje się w młodych, 4-5 dniowych siewkach. Zbyt długie przechowywanie w lodówce powoduje utratę tej cennej substancji, dlatego też najlepiej jest spożywać świeżo wyhodowane kiełki brokuła.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 4-6 h

Czas kiełkowania: 4-6 dni

Zalecana metoda hodowli:  słoik, kiełkownica

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, E, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, cynk, selen, mangan

Inne :  Koenzym Q10, sulfofran, kwasy tłuszczowe omega-3, błonnik, karoten, luteina, chlorofil, antyoksydanty, białko (35%)

Kiełki buraka

Kiełki buraka (Beta vulgaris) oprócz dużej ilości witamin A, C, B1, zawierają wiele cennych składników mineralnych, takich jak potas, wapń, żelazo, magnez, miedź, mangan, oraz dwa rzadkie metale: rubid i cez. Ze względu na zawartość niezbędnego w procesie tworzenia czerwonych ciałek krwi kobaltu są niezwykle cenne przy leczeniu anemii.

Kiełki buraka obniżają ciśnienie i odkwaszają organizm. Ponieważ zawierają sporo błonnika i ułatwiają trawienie są szczególnie zalecane przy schorzeniach gastrologicznych. Zawierają kwas foliowy, którego niedobór może powodować złe samopoczucie, rozdrażnienie i niespokojny sen. Działają dobroczynnie na włosy i paznokcie. Betacyjanina, substancja odpowiedzialna za czerwony kolor buraków ma działanie przeciwnowotworowe.

Nasiona buraka mają bardzo twarde, niestrawialne skorupki, które należy usunąć przed spożyciem kiełków.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 8-10 h

Czas kiełkowania: 6-8 dni

Zalecana metoda hodowli: kiełkownica

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy :  A, B1, B2, B6, B9, C

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, potas, mangan, miedź, kobalt, rubid, cez

Inne  Błonnik, betacyjanina, białko

Kiełki cebuli

Kiełki cebuli (Allium cepa) działają przede wszystkim bakteriobójczo i odkwaszająco na organizm. Regularne ich spożywanie oczyszcza krew, powoduje spadek ciśnienia i zawartości cukru we krwi, jak również powoduje wzrost poziomu „dobrego” cholesterolu HDL, a obniżenie poziomu „złego” cholesterolu LDL. Dzięki dużej zawartości siarki kiełki cebuli mają dobroczynny wpływ na włosy. Są wyjątkowo bogate w witaminę C, selen, siarkę, fluor i mangan. Według niektórych badaczy pomagają w profilaktyce nowotworowej.

Nasiona zaczynają wypuszczać kiełki po ok. 4-6 dniach. Nasiona cebuli mają twarde, mocno przylegające do kiełków skorupki, dlatego wymagają dłuższego namaczania niż inne nasiona podobnej wielkości. Warto poczekać, aż kiełki osiągną długość ok 3-4 cm gdyż skorupki te miękną w miarę rozwoju kiełka.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 8-12 h

Czas kiełkowania: 10-15 dni

Zalecana metoda hodowli: kiełkownica

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy: A, B, C, E

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, cynk, potas, fosfor, fluor, mangan, selen, siarka

Inne: Karoten, chlorofil, białko (20%)

Kiełki fasoli adzuki

Małe czerwone fasolki adzuki (Vigna angularis), nazywane czasami czerwoną soją, są powszechnie stosowane w kuchni azjatyckiej, skąd się wywodzą. Zawierają ok. 25% białka i wszystkie aminokwasy (w tym duże ilości lizyny), poza tryptofanem. Są wyjątkowo bogate w żelazo, wapń, oraz niacynę (wit. B3). Kiełki adzuki są szczególnie polecane przy chorobach trzustki i nerek. Są doskonałym źródłem kwasu foliowego (wit. B9).

W smaku fasolka adzuki jest podobna do fasolki mung i mogą one być stosowane alternatywnie.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 10-12 h

Czas kiełkowania: 5-6 dni

Zalecana metoda hodowli:

woreczek, słoik, kiełkownica

Jak jeść:  podduszone lub surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, B5, B6, B9

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, cynk, potas, mangan, fosfor, miedź, selen

Inne : Błonnik, fitosterol, białko (25%)

Kiełki fasoli mung

Fasola mung (Vigna radiata), podobnie jak inne rośliny strączkowe jest nieocenionym źródłem białka. Wyhodowano ją w Chinach, specjalnie dla pozyskiwania kiełków. Dzięki obecności wytwarzanych w procesie kiełkowania enzymów białko jest łatwoprzyswajalne, same kiełki zaś znacznie lżej strawne niż fasola. Fasola mung oprócz znacznych ilości białka, zawiera wszystkie ważne dla organizmu witaminy (A, B, C i E) oraz sole mineralne. Kiełki fasoli mung obniżają również poziom „złego” cholesterolu LDL oraz zawierają duże ilości antyutleniaczy, które zapobiegają chorobom serca i nowotworom.

Kiełki mung stosuje się przede wszystkim w potrawach kuchni chińskiej i wietnamskiej – na zimno lub na gorąco.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 10-12 h

Czas kiełkowania: 2-4 dni

Zalecana metoda hodowli:woreczek, kiełkownica, słoik

Jak jeść: surowe lub podduszone

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy: A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, E, K

Składniki mineralne

Wapń, magnez, fosfor, żelazo, potas, cynk, jod, mangan, lit, selen, miedź, fosfor

Inne: Błonnik, karoten, białko (25%)

Kiełki gorczycy

Kiełki gorczycy białej (Sinapis alba) mają działanie przeciwzapalne, przeczyszczające, powlekające, pobudzające trawienie. Stosowane w chorobach przewodu pokarmowego, nieżycie żołądka i jelit, zaparciach i niestrawności.

Nasiona po namoczeniu wydzielają śluz, dlatego zalecana jest hodowla na wchłaniającej go ligninie lub w kiełkownicy z dużą ilością otworów. Hodowlę płuczemy obficie co najmniej 2 razy dziennie. Kiełki mają pikantny smak i mogą służyć np. jako zamiennik szczypiorku.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 6-8 h

Czas kiełkowania:6-7 dni

Zalecana metoda hodowli: kiełkownica, lignina

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B3, C, E, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, cynk, potas, fosfor, selen, mangan, miedź

Inne

Karoten, chlorofil, niacyna, przeciwutleniacze, synalbina, kwasy omega-3, białko (30-35%)

Młody jęczmień

Jakie substancje odżywcze zawiera młody jęczmień? chlorofil, w końcu sama nazwa podkreśla zielony barwnik, który ma skład podobny do składu hemoglobiny. Chlorofil to płynna energia słoneczna i gigantyczny, choć mikroskopijny, naturalny lekarz, bo między innymi: oczyszcza jelita i wątrobę, pomaga zapobiegać nowotworom, reguluje menstruację, zwalcza anemię, wspomaga układ naczyniowy nóg, działa przeciwzapalnie i dezynfekująco, zwalcza bakterie beztlenowe z ust, leczy dziąsła, opryszczkę, zwalcza ból gardła, poprawia wzrok, przyspiesza gojenie się ran;

  • witaminy C, E, B1, B2, B6,
  • selen, zabezpieczający organizm przed wolnymi rodnikami i zapobiegający nowotworom,

  • 25 razy więcej potasu, 37 razy więcej wapnia, ponad dwa razy więcej magnezu i pięć razy więcej żelaza niż zwykła pszenica, a poza tym beta-karoten, kwas foliowy,mangan, cynk i krzem,

  • błonnik regulujący procesy trawienne, zmniejszający apetyt i oczyszczający przewód pokarmowy z trujących produktów przemiany materii, zalegających w jelicie grubym i zatruwających organizm,

  • antyoksydant (glikozylisowiteksynę) zapobiegający starzeniu się naszego organizmu, w tym również o działaniu przeciwzmarszczkowym, pomagający powstrzymać procesy chorobotwórcze.

  • cholina, niezbędna do prawidłowego funkcjonowania i budowy każdej komórki naszego ciała, oraz będąca budulcem dla powstania lecytyny niezbędnej do prawidłowej pracy układu nerwowego.

Co jeszcze dobrego można powiedzieć o młodym jęczmieniu?

Młody jęczmień niedługo będzie polecany przez zakłady kosmetyczne, dbające o rozkwit i pielęgnację urody, gdyż zawiera pewne składniki doceniane przez dermatologów przy zwalczaniu chorób skórnych – takich jak: trądzik, egzemę, atopowe zapalenie skóry czy leukopatię objawiającą się białymi plamkami w ustach.

Na domiar tego kiełki te poradzą sobie również z, tak często współcześnie występującym na skutek przetworzonej diety, zakwaszeniem organizmu. Młody jęczmień ma bowiem silnie zasadotwórcze działanie. A przecież zakwaszenie jest jedną z przyczyn wielu naszych codziennych dolegliwości, bo zmniejsza zdolność organizmu do przyswajania składników odżywczych i radzenia sobie ze szkodliwymi produktami przemiany materii.

A gdyby tego wszystkiego jeszcze było mało, aby przekonać o niemal cudownych właściwościach tej rośliny, warto dodać, że cząsteczki wchodzące w skład soku z zielonego jęczmienia udowodniły podczas żmudnych badań naukowych wyjątkową zdolność rekonstruowania DNA komórkowego. W skrócie oznacza to, że dzięki spożywaniu tego soku można zregenerować uszkodzone geny i tym samym można odbudowywać uszkodzone struktury naszej skóry.

Zielony młody jęczmień to rodzaj kiełków roślinnych. Dlatego tyle w nim jest nagromadzone wszystkiego dobrego, bo ma on wszystkie zalety dorosłej rośliny, za to silnie skoncentrowane. A w dodatku należy pamiętać, że podczas rozwoju i wzrostu część witamin, minerałów i innych życiodajnych składników roślina po prostu „zużywa” w procesie dojrzewania.

 Kiełki kapusty

Kiełki kapusty (Brassica) są wyśmienitym źródłem witaminy C. Dzięki wysokiej zawartości antyoksydantów wzmacniają układ odpornościowy i nerwowy. Podobnie jak kiełki brokuła zawierają substancje chroniące nasz organizm przed nowotworami.

Kiełki kapusty rosną dość niewielkie w porównaniu do innych kiełków zielonych i są gotowe do zjedzenia w momencie gdy osiągną długość ok. 2,5 – 3 cm. W smaku przypominają świeżą główkę kapusty.

Hodować możemy zarówno kiełki kapusty czerwonej, jak i białej. Czerwona zawiera większe ilośći selenu i witaminy C, natomiast biała więcej karotenu.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 4-6 h

Czas kiełkowania: 6-8 dni

Zalecana metoda hodowli: kiełkownica

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy: A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, E, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, cynk, selen

Inne : Błonnik, chlorofil, karoten, bialko (35%)

Kiełki koniczyny

Kiełki koniczyny czerwonej (Trifolium pratense) są doskonałym źródłem izoflawonów, które mogą być pomocne w zapobieganiu chorobom takim jak osteoporoza, rak, miażdżyca oraz w zwalczaniu symptomów menopauzy. Genisteina, substancja należąca do grupy izoflawonoidów, hamuje rozwój komórek nowotworowych. Są źródłem wysoko przyswajalnego wapnia i magnezu, ich spożywanie działa wzmacniająco na system nerwowy i stabilizuje żołądek.

W medycynie naturalnej okłady z koniczyny stosuje się przy problemach skórnych takich jak egzema czy łuszczyca, a także w celu przyspieszenia gojenia się ran. Kiełki koniczyny posiadają właściwości odtruwające i wykrztuśne, dzięki czemu łagodzą symptomy takich chorób jak zapalenie oskrzeli czy astma.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 4-6 h

Czas kiełkowania:5-7 dni

Zalecana metoda hodowli: kiełkownica, słoik,

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B5, B6, C, E, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, cynk, sód, miedź, mangan, selen

Inne

Fitoestrogeny, antyoksydanty, saponiny, glikozydy, flawonoidy, chlorofil, aminokwasy, błonnik, karoten, białko (35%)

Kiełki kozieradki

Kiełki kozieradki (Trigonella foenum-graecum) są świetnym źródłem białka, żelaza oraz witamin A i C. Pozytywnie wpływają na działanie wątroby, dzięki czemu wspomagają oczyszczanie organizmu z toksyn. Usprawniają wchłanianie pokarmów, oraz wydzielanie soku trzustkowego, żołądkowego i jelitowego, a także wspomagają proces wytwarzania czerwonych krwinek.

Spożywanie surowych kiełków kozieradki działa osłaniająco i przeciwzapalnie na błonę śluzową przewodu pokarmowego, dlatego zalecane są przy chorobach i infekcjach żołądka, m.in. chorobie wrzodowej.

Kiełki kozieradki najlepiej spożywać w momencie, gdy ich długość odpowiada mniej więcej długości ziarna, gdyż bardziej wyrośnięte stają się gorzkie. Ze względu na dość niezwykły smak używa się ich w kuchni bardzo oszczędnie. Można dodawać je do ryżu, owoców i potraw z warzyw.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 6-8 h

Czas kiełkowania: 3-5 dni

Zalecana metoda hodowli : kiełkownica, słoik

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, B5, C

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, cynk, potas, fosfor, siarka

Inne: Saponiny, flawonoidy, lecytyna, białko (29%)

Kiełki pieprzycy (rzeżuchy)

Pieprzyca siewna (Lepidium sativum) znana również jako rzeżucha siewna lub rzeżucha ogrodowa. W Polsce bardzo popularna szczególnie w okresie wielkanocnym. Spożywanie kiełków pieprzycy ma korzystny wpływ na wygląd włosów, cery i paznokci, pobudza przemianę materii, wydzielanie soku żołądkowego, działa moczo- i żółciopędnie oraz krwiotwórczo. W starożytnej Europie roślina ta wykorzystywana była do celów leczniczych jako środek pobudzający, poprawiający urodę i regulujący zaburzenia tarczycy. Zawiera duże ilości jodu i innych pierwiastków mineralnych.

Nasiona pieprzycy wydzielają duże ilości oleju, dlatego najlepiej rośnie ona na ligninie. Możliwa jest także hodowla w kiełkownicy. Kiełki rzeżuchy są doskonałym dodatkiem do jajek, sałatek, zup czy serów.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 5 min

Czas kiełkowania: 5-7 dni

Zalecana metoda hodowli: na ligninie, w kiełkownicy

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, B9, C, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, fosfor, cynk, mangan, magnez, potas, jod

Inne Olejki eteryczne, białko

Kiełki pszenicy

Pszenica (Triticum aestivum) jest obecnie najbardziej rozpowszechnionym ze zbóż. Jej kiełki są jednym z najbogatszych źródeł witamin A, B C i E. Zawierają szczególnie duże ilości magnezu, wapnia, fosforu, żelaza, niacyny, tiaminy i kwasu pantotenowego. Poprawiają pracę serca oraz przeciwdziałają starzeniu się organizmu.

Kiełki pszenicy są gotowe do jedzenia w momencie gdy białe korzonki osiągną długość ziarna. Stanowią świetny dodatek do wszelkiego rodzaju wypieków.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 8-10 h

Czas kiełkowania: 3-4 dni

Zalecana metoda hodowli: woreczek, kiełkownica, słoik

Jak jeść: podduszone lub surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, E

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, selen, mangan, jod, miedź, cynk, krzem, molibden

Inne Błonnik, amigdalina, białko (14%)

Kiełki rzodkiewki

Kiełki rzodkiewki (Raphanus sativus) opinię wspaniałego leku na przeziębienie zawdzięczają nie tylko dużej zawartości witaminy C (zawierają jej 2,5 raza wiecej niż korzeń rzodkiewki), ale również działaniu wyksztuśnemu. Dzięki temu kiełki rzodkiewki oczyszczają drogi oddechowe i zatoki. Duża zawartość witaminy C podnosi odporność organizmu. Są dobrym źródłem potasu, magnezu i jodu przyspieszającego przemianę materii. Zawierają dużo siarki, dlatego wpływają korzystnie na stan skóry, włosów i paznokci. Posiadają właściwości dezynfekujące, moczopędne i przeciwzapalne. Szczególnie wskazane przy anemii, schorzeniach wątroby i dróg żółciowych.

Kiełki w smaku przypominają korzeń rzodkiewki, można dodawać je do sałatek, kanapek, twarożku czy jajek. Są łatwe do wyhodowania, a ponadto chronią inne kiełki przed pleśnią. Warto więc dorzucić kilka nasion rzodkiewki do innych nasion w naszej hodowli.

Biały puszek pokrywający kiełki rzodkiewki to korzonki boczne, których nie należy mylić z pleśnią.

Bliską kuzynką rzodkiewki jest rzodkiew japońska (Raphanus sativus longipinnatus), której kiełki są nieco masywniejsze i ostrzejsze w smaku.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 4-6 h

Czas kiełkowania: 5-6 dni

Zalecana metoda hodowli: kiełkownica, słoik

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, C, E,

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, cynk, siarka, potas, fosfor, miedź, mangan

Inne Chlorofil, inozytol, PABA, białko

Kiełki słonecznika

Kiełki słonecznika (Helianthus annuus) dostarczają organizmowi fosforu i wapnia, a więc substancji mineralnych wzmacniających kości i zęby oraz niezbędnego w procesie krwiotwórczym żelaza. Dodatkowo zawierają również magnez, potas oraz miedź i cynk. Powinni je włączyć do diety narażeni na niedobór tych pierwiastków wegetarianie. Kiełki słonecznika dostarczają organizmowi bardzo rzadko występującej w roślinach witaminy D, a także dużych ilości białka i nienasyconych kwasów tłuszczowych. Pozytywnie wpływają na przemianę materii, szczególnie tłuszczów i węglowodanów.

Z ziaren słonecznika możemy uzyskać dwa rodzaje kiełków. Z łuskanych otrzymujemy krótkie, białe kiełki o lekko różowych pędach i orzechowym smaku. Potrzebują one do wzrostu zaledwie 2 do 3 dni. Możemy je wyhodować w kiełkownicy, słoiku, bądź woreczku.
Nasiona z czarnymi łupinami natomiast umieszczamy w pojemniku z ziemią. W ciągu kilku dni wyrosną z nich długie, zielone pędy.

Nasiona słonecznika są dosyć podatne na gnicie. Przyczyną są przezroczyste błonki pokrywające nasiona, których warto się pozbyć przed kiełkowaniem. Po odmoczeniu ziarna intensywnie mieszamy, po czym wybieramy przezroczyste łupinki wypływajace na powierzchnię wody. Zmieniamy wodę i czynność powtarzamy kilka razy.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 8-10 h

Czas kiełkowania: 2-3 dni

Zalecana metoda hodowli: woreczek, kiełkownica, słoik

Jak jeść: surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, B5, B6, B7, B11, C, D, E, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, fosfor, cynk, miedź, fosfor, magnez, potas, kobalt, fluor, jod, mangan, selen, sód, krzem

Inne: Nienasycone kwasy tłuszczowe, koenzym Q10, saponiny, albuminy, lecytyna, betainy, taniny, pektyna, inozytol, PABA, lignany, kwas pangamowy, białko (24-30%)

Kiełki soczewicy

pol_pm_Soczewica-czerwona-nasiona-na-kielki-1g-32461_13

Kiełki soczewicy (Lens culinaris) szczególnie polecane są dla kobiet w ciąży, gdyż dostarczają organizmowi kwasu foliowego, substancji ściśle związanej z prawidłowym rozwojem mózgu i układu nerwowego przyszłego dziecka. W dorosłym życiu niedobór kwasu foliowego powoduje m.in. zahamowanie procesu krwiotwórczego w szpiku kostnym.

Kiełki soczewicy zawierają witaminy z grupy B i aminokwasy, oprócz tego duże ilości wapnia, cynku, żelaza, potasu, magnezu i fosforu. Są doskonałym źródłem witaminy C, skutecznie przeciwdziałają zakażeniom wirusowym i mają działanie antynowotworowe. Wykazują korzystny wpływ na zęby i cerę, pomagają przy chorobach takich jak cukrzyca, kamica żółciowa, miażdżyca. Podobnie jak kiełki lucerny mogą jeść je osoby, które nie tolerują preparatów żelaza.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 8-10 h

Czas kiełkowania: 4-5 dni

Zalecana metoda hodowli: woreczek kiełkownica, słoik

Jak jeść: podduszone lub surowe

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy A, B1, B2, B3, B5, B6, B9, C, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, fosfor, cynk, miedź, magnez, potas, bor, molibden, selen, sód, siarka

Inne: Beta karoten, koenzym Q10, błonnik, amigdalina, lignany, kwas pangamowy, inozytol, PABA, lecytyna, białko (21%)

Kiełki soi

Kiełki soi (Glycine max) to wyśmienite źródło białka, witamin A, B, C i K oraz fosforu, miedzi, potasu, żelaza, manganu i magnezu. Są również bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe. Regularne ich spożywanie ma dobroczynny wpływ na cerę, koi nerwy, dodaje energii i apetytu. Pomagają obniżyć poziom „złego” cholesterolu oraz ciśnienie krwi. Jako bogate źródło fitoestrogenów polecane są kobietom w okresie menopauzy.

Kiełki soi są dosyć trudne do uprawy, ponieważ kiełkujące nasiona wytwarzają spore ilości śluzu. Dlatego bardzo ważne jest częste płukanie hodowli, najlepiej 3-4 razy dziennie. Najlepszą metodą uzyskania kiełków soi jest hodowla w woreczku.

Kiełków soi nie powinno się spożywać na surowo, lecz po lekkim podduszeniu (w wodzie lub na parze), co znacznie ułatwia ich przyswajalność i poprawia smak.

Wskazówki dotyczące hodowli

Czas namaczania nasion: 10-12 h

Czas kiełkowania:4-6 dni

Zalecana metoda hodowli: woreczek

Jak jeść: podduszone

Wartości odżywcze kiełków

Witaminy: A, B1, B2, B5, B9, C, E, K

Składniki mineralne

Wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, miedź, mangan

Inne: Lecytyna, fitoestrogeny, błonnik, białko

Źródło: http://www.kielki.info/index.php

Dzięki Minerałkowi 🙂

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii aktualności, zdrowie i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

2 odpowiedzi na „Kiełki – pokarm życia

  1. tomasinoo pisze:

    W takim razie trzeba posadzic ostatnio kupilem w kielkownice i reklamowke roznych nasion. Tylko cos sie nie moge zabraz za to.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s